📌 چرا پای دیابتی نیاز به کفش اختصاصی دارد؟

دیابت با آسیب به اعصاب محیطی (نوروپاتی دیابتی) و کاهش جریان خون به اندام‌های انتهایی، حس درد، گرما و فشار در پا را به‌تدریج کاهش می‌دهد. در نتیجه، بیمار دیابتی ممکن است متوجه فشار، تاول یا زخم ناشی از کفش نامناسب نشود، تا زمانی که مشکل جدی و گاهی خطرناک شود.

به همین دلیل، کفش پای دیابتی صرفاً یک انتخاب راحتی نیست، بلکه بخشی از مراقبت روزمره محسوب می‌شود. استانداردهای کفش دیابتی شامل نبود درز داخلی، فضای کافی برای تغییر شکل احتمالی پا، و کفی قابل‌تعویض برای تطبیق با نیازهای فردی هر بیمار است.

⚠️ علائم اصلی

• بی‌حسی، سوزن‌سوزن‌شدن یا کاهش محسوس حس در کف پا و انگشتان
• زخم، تاول یا خراش‌های بدون درد که ممکن است بیمار متوجه آن‌ها نشود
• تغییر رنگ، گرمای موضعی یا تورم غیرعادی در پا
• خشکی بیش‌ازحد پوست یا ترک‌خوردگی پاشنه که بستر عفونت می‌شود
• کندی در بهبود زخم‌های کوچک نسبت به افراد غیر دیابتی
• تغییر شکل تدریجی پا که با کفش معمولی سازگار نیست

👟 چرا کفش معمولی برای پای دیابتی خطرناک است؟

کفش‌های معمولی معمولاً دارای درز داخلی، لبه‌های سفت یا نقاط فشار موضعی هستند که برای پای سالم مشکلی ایجاد نمی‌کنند، اما در پای دیابتی که حس درد کاهش‌یافته، همین فشار کوچک می‌تواند بدون احساس درد به زخم باز تبدیل شود. عفونت در چنین زخم‌هایی به دلیل کاهش جریان خون دیرتر بهبود می‌یابد و در موارد جدی می‌تواند عوارض جدی به همراه داشته باشد.

⏰ معاینه روزانه پا را فراموش نکنید

بیماران دیابتی باید هر روز کف و روی پا، بین انگشتان و پاشنه را از نظر زخم، تاول، تغییر رنگ یا تورم بررسی کنند، حتی اگر دردی احساس نمی‌شود. در صورت مشاهده هرگونه زخم، تاول یا تغییر رنگ غیرعادی، مراجعه فوری به پزشک متخصص پای دیابتی ضروری است؛ کفش مناسب پیشگیری می‌کند، اما جایگزین معاینه و مراقبت پزشکی نیست.